M.C. Drullusokkar Stofnað 04.05.06.

Hvetjum félagsmenn til að senda inn myndir af sér og hjólunum sínum í félagaskrána.
Einnig ef þið eruð með skemmtilegar hjólamyndir, fréttir eða aðrar tilkynningar sem eiga heima hér.
[email protected]

03.05.2015 15:14

Ferðasagan í réttri röð.


Setjum hér inn ferðasöguna alla í réttri tímaröð það er fyrsti kafli efst og svo koll af kolli.

03.05.2015 15:12

Hringferð um ísland á mölini árið 1976


Steini Tótu sendi okkur ferðasögu sem hann skrifaði eftir mynni og smá flettingum í heilabúi mínu.En ferðin var farin í júní mánuði árið 1976. Þar sem þessi grein er stór áhvað Steini að við myndum skipta þessu niður á nokkrar vikur. En hér er sem sagt fysti hlutinn og myndskreittur með myndum úr ferðini. á þessum árum áttum við varla fyrir bensíni á hjólin svo ekki voru myndavélarnar upp á marga fiska á þessum tíma.En gefum Steina orðið.

Partur 1

  1976.  3 CB og misgengis Kawi í utanlandsferð.

Smá formáli að sögu sem er svo lýgileg, að ekki er séns í helvíti að skálda annað eins
bull.
Skrifað eftir minni og frekar dregið úr. Fólk sem vill ekki vita sín bernskubrek þarf ekkert að lesa lengra  Næsta vor, 2016, verða 40 ár frá þessum túr



Hér er faraskjótinn til útlanda Herjólfur sá fyrsti. Þarna urðum við láta hífa hjólin um borð og binda þau svo utan í lúgukarminn. Enginn ekjuskip


Vertíðin var að klárast og í einhverju rugli fyrr um vorið hafði okkur dottið í hug að fara hringinn um Norðurey.  Sem sagt Utanlandsferð.
 Tryggvi Bacon á CB 750 ´71 , aldurs forseti ferðalanga, fæddur snemma í árinu, var að verða gamall, alveg orðinn 19.  
 Fæddur 58 var Tommi í Höfn á misgengis 400 Kawanum og við ungviðið, 59 módel    Einar Arnar á Brekku á CB 500 '72 fæddur snemma í árinu og Steini Tótu á CB 750 ´71.
 Sögumaður er Steini Tótu, sem hafði bíttað við Kolla í Súkku á aleigunni og þessari Hondu. Kolli  fiskaði peyjann um hvað væri til af aurum og það kostaði svo Hondan. Flottur karlinn. Svo lánaði hann fyrir farinu heim.
 Ritari varð sem sagt 17 seinna um sumarið.  Ferðasagan litast aðeins af þessu gamla rugli að fæðingadagur ráði skírteinis úthlutun.  

 Hafa skal í huga að á þessum tíma vissum við bara um 9 stk. 4 cyl. Japönsk hjól á landinu. Það voru 5 900 Zetur, 3 750 Four og þessi 500 Einars. Óljóst slúður var af einu CB 350 á Vellinum,  en aldrei staðfest.

 Ferðalagið byrjaði með fullt af veseni við að smíða bögglabera, sem fengust ekki í búðinni, plana hver ætti að bera tjaldið ( voru helvíti stór þá ) hvað langt o.s.frv. Svefnpokar þessa tíma þurftu Station bíla til að ferðast. Redda þurfti nýjum dekkjum, sem alltaf var stórmál. Nema,  þetta var að gerast korter fyrir vor í þvottahúsi Totu, heima hjá  Labba á Horninu og annars staðar sem aðstöðu var að fá.
 Næsta skref var gamli Herjólfur. Við lentir með opna hjálma a la Vestmannaeyjar, á leið upp Ölfusið, komnir á Norðurey. Framundan var heimurinn allur, á möl.
 Þegar komið var í stórborgina Reykjavík, var búið að finna út að opnir hjálmar voru ekkert sérstakir til langferða og farið var í hjálma reddingar og fleira stúss, gott ef menn keyptu ekki vettlinga og dót hjá Hannesi Ólafs og síðan gist einhversstaðar hjá Gó Gó píum sem frændi heimsótti í vinnuna. En þær voru undanfari Panhópsins fræga sem síðar varð.



Fyrsta áning í Hvalfirði smá smókur og aflöppun í gangi þarna.

Fyrsta daginn í hringferðinni vorum við bara þrír, þar sem Tommi var ekki búinn að ganga frá kaupum á hjólinu og ætlaði að koma á eftir okkur og hitta síðar.
 Þennan dag komumst við alla leið Borgarnes! Farangur sem ekki vildi tolla á hjólunum töfðu för allverulega auk þess að Beyr fékk stein í olíupönnuna svo að smitaði. Það var stress að vera að tapa olíu og kostaði nokkur stopp. Á Akranesi fundum við svo einskonar Eyjabúð, þar sem Bogi hét reyndar Hannes, hvar við bættum á olíum og slikkeríi fyrir framhaldið.



Vel klyfjaðir af farangri enn í Hvalfirði.

   Einar Arnar var okkar Regnbogabarn. Hann tók eineltinu vel en lá sérstaklega vel við höggi, aðallega vegna þess að hann var á litlu eftirlíkingunni af alvöru Hondu, CB 500. Við kölluðum hann okkar á milli Skúffa vegna sterklegs hökulags.
 Á einni brúnni undir Hafnarfjalli náði hann ekki að beygja upp úr farinu, frá holu við brúarendann, og beyglaði aftur felguna.  Þar sem hann var líka alltaf síðastur í röðinni, fékk hann mesta rykið og drulluna frá okkur hinum og var orðinn vel dökkur í framan. Þegar Tryggvi, í miðju viðgerðar hléi þar sem við dáðumst að beyglunni, sagði að hann væri orðinn eins og niggari í framan og við að spá í felgunni, datt í hausinn á mér betra nafn á Einar. Eftir þetta var alltaf talað um Skúffu-Nigg-Felgan.
 Borgnesingar tóku okkur alls ekki fagnandi. Komum í þorpið og tjölduðum. Vorum varla búnir að setja standarann niður í sjoppunni þegar Löggan kom og tilkynnti okkur, kurteisislega og mjög ákveðið, að þeir vildu okkur burt úr bænum. Þeir vildu ekkert með svona mótorhjólagengi hafa að gera í sínum bæ.
 Við reyndum að sannfæra þá um að við værum nú bara sjómenn úr Eyjum á ferðalagi, dauðþreyttir eftir langan dag, búnir að keyra allan Hvalfjörðinn, upplönd Borgarfjarðar og allt! Okkur vantaði bara gistingu og eitthvað að borða.
 Þeir gáfu pínu eftir. Þó ekki meir en svo, að við fengum fylgd uppúr þorpinu, á tjaldstæðið og langa ræðu um hvað það yrði vont fyrir okkur ef við keyrðum í vitlausa átt morguninn eftir. Alla nóttina rumskuðum við svo í hvert skifti sem þeir keyrðu um tjaldstæðið í eftirliti með Genginu að sunnan.   Borgarnes löggur hafa ekki verið í neinu sérstöku uppáhaldi hjá mér, alla tíð síðan. Breyttir tímar í þeirri sveit í dag, sem betur fer.


Framhald síðar.

03.05.2015 15:10

Ferðasaga 1976 part 2


Hér er Partur 2 í ferðasögu Steina Tótu.

Dagur tvö byrjaði með pirringi út í yfirvald heimsins. Okkur hafði sennilega aldrei langað eins mikið í kók, kaffi eða bara sjoppu almennt, en hún var einmitt bara 500m. eða svo í bannaða átt.
 Meðan verið var að græja af stað tok svo spenningurinn yfir, því framundan var ævintýri í rykinu, frægur Fjallvegur no.1, Holtavörðuheiðin.
  Ferðin yfir heiðina og um Húnaþing vestra var að flestu leiti tíðinda lítil utan sprungið dekk hjá mér í Norðurárdalnum og aftur nærri Staðarskála. Þá kom í ljós að við vorum ekki alveg útbúnir í dekkjaviðgerðir á víðavangi. Það gat verið bísna seinlegt að leita um sveitir eftir verkfærum og lofti.



Þarna er puntering no 2 við Staðarskála þann gamla og þá er bara að fara að rífa afturgjörðina undan og laga. Þær áttu nú eftir að verða mun fleiri dekjasprengingarnar í ferðini.

 Fjárhagslegt skipulag ferðarinnar hafði eins og annað skipulag, gleymst.
  Þetta kostaði Hvammstanga skrepp, símaklefa og langt spjall við mömmur ferðalanga þar til síma ávísun fékkst fyrir erfiðið. Komið var undir kvöld þegar við loks höfðum aftur fast undir hjólum á brúnni yfir Blöndu. Svo fegin var maður að losna af mölinni nokkra metra að keyrt var nokkrar ferðir fram og til baka á brúnni.



Allt orðið klárt fyrir ferðina til Blönduós. Og hárið á okkur orðið eins og hampur viðkomu eftir stanslausan rikmokstur vegarins.
 
 Blönduós Löggan kom og spjallaði við okkur, aðallega að spyrja frétta af þjóðveginum, hvernig gengi á mölinni og svoleiðis. Alveg fínir gæjar, annað en kollegar þeirra hinu megin við heiðina.
 Þarna tjölduðum við í göngufæri við sjoppu og kamar og höfðum það eins og kóngar.
                                                  
                                           Renolds. Keðjur og kílreimar frá Fálkanum!
 Þessi auglýsing sem glumdi oft á Gufunni átti eftir að koma oft upp í hugann áður en dagur þrjú kláraðist. Við vorum sem sagt enn á norðurleið, keyrðum greitt að okkur fannst, en það gekk rólega að komast norður á við vegna lítils hraða í viðgerðastoppum. Við vorum þó komnir niður í ca. klukkutíma á sprungið dekk. Demparar þess tíma voru heldur ósáttir við veginn, sérstaklega hjá þeim sem var með tjaldið á hverjum tíma, og sprakk helst á því hjóli. Hjólin voru líka byrjuð að létta sig sjálf. Dót sem þeim fannst óþarft, vildi losna og yfirgefa samkvæmið.
 Þá bar orðið á hönnunar vandamálum í bögglabera smíðinni. Þurfti þess vegna að vingast við vélsmiðjumenn á leiðinni.
 Seinnipart dags vorum við í Skagafirðinum, að mig minnir í nágrenni við Silfrastaðarétt við mynni Norðurárdals Nyrðri, þegar heyrist bang og ekkert meira keyr í Hondunni minni.



Þarna var allt steinstopp og keðjan slitin en eftir að skoða og sjá okkur til mikillar skelfingar að keðjan sjálf var ekki stóra vandamálið eins og átti eftir að koma í ljós.

 Nýr Renolds keðjulás, verslaður í póstkröfu frá Fálkanum fyrir túrinn hafði slitnað eða opnast , keðjan tvöfaldaðist á fremra tannhjólinu og braut stórt gat á gírkassann.  Nú var Tótumann í síðum hægðum. Langt í allar áttir og naddan stopp.  Við vorum að velta okkur uppúr þessu dágóða stund þegar aðvífandi kemur bíll og maður spyr hvort eitthvað sé að. Ég hélt það nú. Allt væri í klessu og lífið á leið í hundana.  Blessaður vertu maður. Ég er hérna með fínan spotta sem þú getur fengið og félagi þinn bara dregur þig hvert sem þið ætlið!
 Þarna birti heldur betur til í tilverunni og við sáum að þetta var alveg gerandi. Okkur leist ekkert á að fara til baka, það var í vitlausa átt, þó styttra væri. Við vorum orðnir svo brattir, með þennan fína spotta að ákveðið var að fara Öxnadalsheiðina á honum.



Þarna var byrjað að græja dráttartogið fyrir dráttinn til Akureyrar og framundan Öxnadalsheiðin með sinni grófu möl og misvel hefluðum þjóðvegi.Það má vel sjá hvar keðjan lafir þarna niður í götu

 Þetta gekk bara alveg ótrúlega vel þó Hondan Tryggva þyrfti stundum að hafa helvítis helling fyrir lífinu í bröttustu brekkunum. Heiðin var nefnilega vel kröpp á köflum í denninu og þröngt milli hryggja.  Þessi reynsla að hanga í spotta aftan í öðru hjóli hefur síðan oft komið sér vel. Ég hef marg oft dregið menn á hjólum gegnum árin, við klikkaðar aðstæður stundum, og þá er gott að vita hvernig það er að vera á hinum endanum.



Hér er Hondan hans Tryggva kár í hjóladráttinn langa.

 Það tók allt kvöldið að komast inn á Akureyri en þegar við loksins komum inn á Torg, rétt undir miðnætti fór ævintýrið á fulla gjöf. Maður spurði hvort menn vissu hvar Heiddi væri.
 Heidda hafði ég kynnst á vertíðinni árinu áður í Eyjum, þar sem hann var á Gullborginni, og við smullum saman, og áfram um árin.  Auðvitað vissu menn hvar Heiddi væri og einhver spændi niður á Eyri og náði í hann. 

Framhald síðar.


03.05.2015 15:08

Ferðasagan 1976. partur 3


Partur 3 Akureyri


 Heiddi kom á Torgið og bauð okkur velkomna eins og alla hjólamenn sem til Akureyrar komu í hans tíð, reddaði mönnum og hjólum, alveg í logandi hvelli og vandamál voru geimverur.
 Á korteri var búið að græja viðgerð á hjólinu. Bragi Finnboga, eigandi Akureyrar Hondunnar, eins og við kölluðum hana, systir minnar, þ.e. Hin sem kom í sama skipi ´71 og eldri bróðir Stebba Ílu var fenginn í málið og byrjað yrði strax daginn eftir.  Einar átti ættingja uppi á Brekku (  tilviljun ) og  þar gistum víð í góðum málum.
 Daginn eftir var mótorinn tekinn úr Hondunni á bílastæðinu og settur í mekka hendur Braga, sem tók í sundur og reddaði ál-suðumanni til að bralla í mótor helmingana ( Sem eru reyndar frægir í annarri sögu ) og hand slípa planið þar sem keðjan kom inn.  Þessi suða er enn í hjólinu tæpum 40 árum síðar og hefur farið víða um lönd og nokkra hringi um Norðurey.



Hér eru allar fjögura cylindra Hondur Islands þessa tíma saman komnar á Akureyri.

 Eftir að hafa brölt mótornum í skúrinn til Braga, stóð Hondan úti á plani, hálf nakin og ræfilsleg að okkur fannst og kominn tími á okkur að fara í bað. Það var upplit á sundlaugargestum þegar við skoluðum þjóðveg eitt af okkur og úr síða hárinu. Gólfið í sundlaugar sturtunni varð eins og vigtarplanið heima í loðnulöndun. Svo skolaði maður sokkana og nærfötin,og fór í hitt settið, og hengdi blauta dótið á ofninn um kvöldið.
 Einn daginn í skúrnum vorum við að stumra yfir mótornum, Bragi og við frændur, þegar óvenju mikill snúningur heyrist utan frá úr CB 500. Ég stakk upp á að Einar hefði hitt Tugtann og gott væri að opna hurðir fyrir hann. Nei ekki alveg svo. Þarna höfðu hins vegar örlög Einars og framtíð ráðist. Hann stökk af hjólinu, reif af sér vettling hægri handar og tróð hendinni í andlitið á okkur með svip sigurvegarans. Við sniffuðum og fannst lyktin "sérstök". Kom úr dúrnum að Einar hafði fundið sinn lífsförunaut og var ilmurinn af fyrsta alvöru fundi þeirra hjóna.



Hér erum við frændur búnir að rífa mótorinn úr græjuni minni á malarplani sem var í stíl við vegina.

 Einhvern vegin úr rykinu byrtist Tommi í bænum tveim nóttum síðar eða svo.  Hafði skilið 400 Kawann eftir bensínlausan við Þelamörk og labbað til Akureyris.  Fyrir GSM var þetta gert svona en við vissum ekki fyrr en hann bankaði uppá seint um nótt. Bærinn var ekki stærri en svo að hann gekk um þar til hann fann hjólin og bankaði þar! Beyr frændi keyrði hann með brúsa að sækja misgengis græjuna en þá kom í ljós að kúplingin var í steik og Tryggvi tók fram spottann, vanur maður og dröslaði Tomma í bæinn.



Hér er 400 misgengis Kawinn hans Tomma í Höfn.

 Stoppið í bænum varð að 10 dögum áður en við vissum af. Hryllilega gaman. Þar sem við þekktum Heidda, var allt í boði sem bærinn hafði að bjóða. Það var hreinlega þjófstart að vera með honum á ferðinni. Allavega var viðhald Bergsættarinnar ekki í hættu. Gekk svo langt að frændi lánaði mér Honduna sína eitt kvöldið til Dalvíkur í brýnt erindi. Hann var stíft hugsi þann daginn.
 Eitt kvöldið í tunnuportinu við Sjallann upphófst röð ótrúlegra hendinga lífsins. Verandi í djúpum samræðum við innfæddan tourist guide, farinn úr leddaranum svo henni yrði ekki kalt að sitja á tunnulokinu sem voru úr stáli í denn ( Zinkhúðuð í S & M ), kom í ljós daginn eftir að veskið hafði yfirgefið jakkann meðan enginn leit eftir.
 Málið var talsvert snúið þar sem nafn ferðaþjónustu aðilans hafði ekki verið til umræðu svo ég gerði það sem borgarar gera, snéri mér til yfirvalda og tilkynnti veskið týnt. Fór í Ferkantinn við Þórunnarstræti og sagði frá því sem þeir þyrftu að vita um veskið. Kemur að þessum samskiftum síðar.



Og mótorinn klár í að rífa hann sundur. Og 500 Hondan hans Einars lúrir þarna á bakvið.
 
  Mótorinn í Hondunni var kominn saman og í, á viku. Við tók Gann með helling af spæni þangið til dekkið var eiginlega búið. Ekkert nýtt dekk var í boði í Norðurampti það sumarið.
 Þegar hér er komið í sögunni kemur Renolds aftur að málum. Þar sem hann er bróðir myrkrahöfðingjans Lucas, er ljóst að bilun getur hæglega haft áhrif á nær umhverfi sitt, þ.e. Bilanir flytjast milli hjóla. Þetta vita hjólamenn.  Nipparnir fengu þetta með þegar þeir stálu evrópska hugvitinu um öldina miðja.
 Beyr frændi fer að heyra og finna brak í Hondunni þar sem við erum að spóla á glænýju malbikinu á Glerárgötunni. Maður spólaði út annann meðan tjaran var blaut!



Þarna var gúmmað út í eitt eins og engin væri morgundagurinn, tala nú ekki um hvað það var líka erfitt að fá dekk en who keres.

 Við sáum ekki samhengið þá, en drátturinn upp Heiðarsporðinn hefur sennilega drepið endaleguna í gírkassanum. Ekki bætti Tomma drátturinn.  Allavega, hún var farin og blankur Beyr vildi laga þetta heima. Sem passaði vel fyrir Tomma sem líka var orðinn blankur og treysti sér ekki auralaus austur fyrir land.  Flótti var líka að bresta á liðið, yfirvofandi trúlofanir og leiðindi ef menn færu ekki að drífa sig.



Þótt vélin í hjólinu mínu væri sundurrifin í bílskúr úti í bæ þá skemmtum við frændurnir okkur alveg konunglega þessa 10 daga á Akureyri.

 Úr varð að Hondan og Misgengis Kawinn voru sett á bíl með þekktum trúarbrögðum bindingamála sem dugðu þó ekki gegn malarvega fjöðrun flutningabíla þegar heim var komið. Sama hvað vel var bundið, þá urðu nudd skemmdir á hjólunum. Tryggvi reyndi svo að keyra til Þorlakshafnar en var rétt kominn niður Þrengslin þegar úrtaks öxullinn yfirgaf gírkassann. Með í för, til andlegs stuðnings , var vinur okkar Steinþór frá Hveragerði, Trabant og Gó Gó eigandi. Hann keyrði niður í þorp. sótti spotta og dró frænda til baka á Trabbanum þar sem dallurinn var farinn. Utanladsferð Tryggva endaði svo með gamla Herjólfi frá Reykjavík, í sinni síðustu ferð til Eyja.
 Við Einar ákváðum að hætta ekki í miðju bulli, vera Mano og láta vaða á veginn, sem við gerðum.



Hér er Beyr frændi komin heim til Eyja og búin að skipta um legur og bara hamingjusamur. En við Einar héldum áfram austur með landinu áhveðnir í að klára hringinn.
 
 Maður fór á símstöðina, fékk klefa og hringdi í mömmu Tótu, sem fór í útgerðina, fékk fyrirfram og sendi pening daginn eftir í póstávísun á það pósthús sem næst var vitleysunni hverju sinni. Klikkaði aldrei.

Framhald síðar.
                                                       

03.05.2015 15:07

Ferðasagan frá 1976


Hringferðin 1976. Partur 4.

 Austur

 Eftir þetta, með dekkin búin, dempara í drasli og vegina enn verri, sprakk að jafnaði tvisvar á dag. Það var eftirá fín reynsla, en með farangur allan aftan á, þurfti að sleppa uppréttur frá ýmsum útgáfum af sprungnu dekki. Hratt, hægt, beygjur, brekka, framan, aftan o.s.frv. Man ekki með strákana en hjá mér punkteraði (Akureyriskt sprungið dekk ) 15 sinnum að aftan og tvisvar að framan í þessari ferð.  Man sérstaklega eftir Mývatns öræfum þar sem ég endaði allur vinstra megin við hjólið, dragandi lappirnar, og hjólið stóð í ruðningnum hægra megin. Beyglað púst og alles.



Hér situr Einar á Honduni minni upp á möðrudalsöræfum sem voru jú skelfilegur vegur á þessum tíma.
 
 Í minningunni held ég að við höfum náð á Egilsstaði í einni atlögu. Kannski sprakk bara tvisvar þann daginn. Til er mynd af punkteringu á Möðrudalsöræfum frá Einari. Allavega, þar var frábært að koma og vera í góðu veðri.  Tjaldað og slakað.
 Í sól og hita liggur mönnum minna á. Upp kom hugmynd að kíkja á Norðfjörð.
Það væri smá krókur en Neskaupsstaður var hot á Gufunni þessa daga sem hin Höfuðborgin. Mótvægi við borg óttans hvar kapitalistar rændu múginn, sem blómstraði brosandi í vinnuparadísinni á Norðfirði. Ekki dró úr að hafa frétt af öflugum hjólamönnum, þarna hinu megin á stærstu eyju Vestmannaeyja.
  Þetta varð gó eftir stutt fundarhöld. Tveir á ferð rétt sleppur við að vera hópur.


 
  Þegar hlutir byrja að fara úrskeiðis, enda þeir gjarnan afsíðis.

Fjallvegurinn Fagridalur var í skýjum, en að koma í Hnúkaþey niður á firðina! Algerlega meitlað í minninguna. 20 stiga hiti og brosandi líf. Föstudagur og allt að gerast. Fréttum af balli í Eigilsbúð meðan við tönkuðum á Eskifirði og horfðum upp brattan að Oddskarði, löngu áður en einhverjum datt í hug bora gat í fjallið, hvað þá tvö svoleiðis.
 Í þessum pælingum bar að tvo misgengismenn. Annar á 750 H2, hinn á 400 S3. Sögðust vera Nobbarar og spurðu frétta. Við sögðum þeim hjólasögur að sunnan og fengum prepp fyrir balli og tjaldstæði við vitann hjá þeim. Eftir spjall buðust þeir til að gæda okkur yfir fjallið og kynna okkur fyrir menningu Nekaupsstaðar sem við þáðum, glaðir með hjálpsemi heimamanna.



Hér komnir inn til Egilstaða.

 Eftir tvær beygjur eða svo í hjallanum ofan Eskifjarðar hófst algerlega óvænt dauða race yfir skarðið. Keppt var í tveim flokkum, að 500cc og svo 750.
 Ekki var nokkur leið að sjá undanfarann í rykmekkinum sem fór ekki neitt í logninu, nema rétt þegar maður mætti honum eftir U beygjurnar sem nóg var af. Maður miðaði bara í mökkinn miðjan, hlustaði á H2, sniffaði 2T og vonaði það besta.
 Þetta gekk með helvítis látum upp skarðið og yfir, alveg þangað til það klikkaði á niðurleið hinu megin. Misreiknaði hljóðið og brattann og fór beint meðan slóðin fór í hina áttina.
 Það hallaði verulega undan þarna efst í hlíðunum og var alls ekki slétt undir hjólum. Um það bil sem ég ætlaði yfirgefa nödduna og láta hana eina um fjallið, birtist vegurinn aftur eftir síðasta U, þar sem ég lenti eins og fínn maður og var nú á undan.
 Þegar 750 keppendurnir stoppuðu við rimlahliðið á bæjarmörkunum, var ekki sagt eitt einasta orð meðan beðið var eftir seinna hollinu. Þegar þeir voru komnir og við svissuðum á, sagði H2. Þú hefur séð þetta þarna? Já já, var svarað og skellt í gír.
 Þetta var síðla dags og fegurð fjarðarins endalaus í blíðunni þar sem rúllað var í rólegheitum út fjörð, að bænum.
 Þarna um bil tóku örlagadísirnar yfir og fóru að leika sér með okkur drengina.
Þar sem komum að bænum, keyrum við fram á splunku nýtt og afgirt malbik á aðalgötunni. Hey! Spól og spæn, minnugir Glerárgötunnar og við í það, nema infæddir voru greinilega ekkert spenntir fyrir þessu, við skildum ekkert í því þá. Vorum rétt byrjaðir að gúmma, skelli hlæjandi, þegar karl skröggur kemur æpandi og patandi út í loftið. Við sláum af til að heyra hvað hann hafði að segja. Sem var í stuttu máli að hætta þessum skemmdarverkum á eigum bæjarinns í hvínandi hvelli eða við yrðum læstir inni og sektaðir í drep.




 Eftir nokkurra sekúndna fund, sem aldrei fór fram var ákveðið að lúffa til að halda frið við þennan klikkara. Okkur fannst dudinn nett fyndinn með allan þennan hávaða út af engu.
 Lagður hafði verið malarslóði meðfram þessum framkvæmdum á aðalgötu Nobbfjarðar. Þar stóð karlinn eins og hann ætti fjörðinn og við urðum að rúlla framhjá honum. Í ADHD kasti setti ég í annann og mokaði slóðanum yfir karlinn.
 Góð eða slæm ákvörðun? Maður tók ekki ákvarðanir 16 bráðum 17 ára. Maður gerði bara beint af augum!



 Fórum gegnum Kaupstaðinn og tjölduðum við vitann. Vorum rétt að koma okkur fyrir þegar Gunna Stína kemur á bling nýju CB 50 sem var kæfandi kraftlaust. Hún var hress og losnaði við innsiglið meðan við spjölluðum saman.
 Sjoppan á bakkanum beið. Þar var allt sem ferðalangar þurftu. Samskiftamiðstöð bæjarinns. Rétt lentir þar að troða í okkur, þegar karlinn kemur aftur, sá sami og hafði í hótunum fyrr um daginn.
 Núna óð verulega á honum, Tilkynnti fyrir hönd Norðfjarðar að bæjarsamþykkt no. Einhvern andskotann segði að akstur mótorhjóla væri bannaður í bæjarfélaginu eftir kl. 11.00
  Ég var í miðri pylsu, með allt í gangi, pjöllur á kantinum og spyr karlinn. Hvurn andskotann hefur þú með það að gera.
 Hann átti verulega bágt með sig meðan við föttuðum ekki VALDIÐ sem hann hafði. Hann blés upp, varð skrítinn í framan og sagði. Ég er sko Bæjarfógeti hér!
  Ái.

Framhald síðar.

03.05.2015 15:06

Ferðasagan mín frá 1976.



Partur no 5.

Það sljákkaði í okkur við þessar upplýsingar. Allavega um stund en samt náði ég að spyrja karlinn hvort þessar heimsku reglur um mótorhjól eftir kl. 11 væru frá honum komnar?
 Hann var við það að froðufella þegar hann sagði að það væru aðrir eins villimenn og við sem voru þenjandi um fjörðinn um stillar nætur sem hefðu komið því á. Bæjarstjórn hafi tekið á málinu og það væri hans að fylgja því eftir og við skildum bara hlíta því. Hjólamenn sem við hittum seinna á ballinu viðurkenndu að þetta væri málið. Bannað eftir 11.  Við báðum fógeta að slaka á, við yrðum til fyrirmyndar hér eftir. Hann kvaddi með þekktum frasa.
Það verður sko fylgst með ykkur!



 Skömmu síðar vorum við komnir á rúntinn með infæddar farastýrur aftan á, ball að bresta á og allt  undan gengið löngu gleymt.  Það var til siðs að prjóna fyrir utan ball í okkar uppeldi og við Egilsbúð var ekki gerð að nein undantekning frá því. Reyndar frábær staður þar sem brekka var upp með ballinu og maður náði að setja í annann í loftinu og klára götuna.
 Í fjórðu ferð upp með ballinu var klukkan að nálgast hálf tólf og þar sem hjólið kom niður efst í brekkunni, stóðu tveir menn með útréttar hendur. Annar í búning, hinn var fógetinn, vel dimmur. Lærði þarna að rétt viðbrögð í stöðunni voru að gíra niður og botna, gerði það næst, en aðstæður þarna buðu ekki uppá það. Gatan endaði þarna í hægri beygju og löggustöðin var akkúrat þar! Hvernig gátum við vitað það? Hnakkskrautin sögðu ekki orð um það frekar en annað meðan á rúntinum stóð. Við vorum sem sagt handteknir. Sagt að leggja hjólunum og vorum leiddir með þéttu taki um upphandlegg í varðstofu. Fógeti hélt langa ræðu um einbeittan brotavilja, áminningar og svikin loforð um hegðun. Forhertir utanbæjarmenn hefðu ekkert í hans umdæmi að gera. Þess vegna hefði hann í góðmennsku kasti ákveðið að vísa okkur úr bænum frekar en að fangelsa okkur. Búningurinn hélt sig til hlés meðan þetta gekk yfir. Held reyndar að þeir hafi viljað komast heim. Komið að miðnætti, vaktin búin og engann mannskap að hafa til vöktunar á okkur. Allavega, eftir blástur fógeta var komið að erfiða partinum. Spurt var um ökuskírteini.



Insiglið komið úr Cb 50 hjá gelluni. á Norðfirði og hún alsæl með kraftinn.

 Einar sýndi sitt í snatri, sveittur eftir lesturinn en agalega fegin að eiga svona Teini og ég átti leik.
 Sko: Ég var ekki með það á mér því ég hafði ekki séð Teinið síðan við vorum á Akureyri. Við hefðum ekki leitað fullkomlega í dótinu svo það væri smá möguleiki á að það væri einhversstaðar í tjaldinu en ég var ekki bjartsýnn. Reyndar hafi ég beðið Lögregluna á Akureyri að svipast um eftir veskinu og senda til Eyja ef það kæmi fram. Væri ekki ráð að þeir hefðu samband við kollega sína þar meðan við færum með búningnum út að Vita og leituðum af okkur allan grun í tjaldinu?
 Þessi tillaga fékk svo sem engin húrrahróp, en þeir fóru þó afsíðis og ræddu saman. Úr varð að fógeti settist víð símann meðan búningurinn elti okkur í tjaldið og var frekar stífur meðan við gerðum  dauðaleit að Teininu góða. Aldrei datt neinum í hug að maður á svona ofurhjóli væri ekki með aldur. Við vorum komnir með draslið okkar út um allt tún með hann yfir okkur þegar flaut heyrðist frá Löggubílnum. Fógeti var í talstöðinni og við heyrðum hvert orð í kvöldkyrrðinni.


Einar Arnars alsæll á monkeybike  sem hann átti

 Málið var skráð hjá  Lögreglunni á Akureyri. Maður með þessu nafni hafði komið þar og spurt eftir veskinu sínu.
 Leyfum þeim að sofa þarna og þú fylgir þeim kl.9 í fyrramálið út að bæjarmörkum. Losum okkur við þessa óværu.
 Búningurinn kom úr talstöðinni allt annar maður. Var hinn rólegasti og fór að spjalla um ferðalög og hvernig væri að mæta bílum þegar hjólförin væru bæði upptekin af þeim sem maður mætti. Ég sagði honum að þegar sá sem kæmi á móti sýndi enga tilburði til að hægja á, væri stundum gott að fara í vinstra farið og halda gjöf. Þá bognuðu þeir yfirleitt. Þetta fannst honum sniðugt. En því miður yrði hann að leiða okkur út úr bænum í fyrramálið. Skipanir að ofan sagði hann.



Hér erum við frændur að undirbúa ferðina miklu.

 Við báðum hann blessaðan að hafa ekki áhyggjur af því. Við ætluðum aldrei að vera hvort sem var, skruppum bara að líta á þennan fræga og fallega fjörð. Hann kvaddi með handabandi og við létum okkur hafa það að labba á ball, fleiri hundruð metra.
 Stuðið rétt að byrja og við í fínum málum á vegum yfirvalda fram á morgun. Innfæddir og fleiri á ballinu voru hissa að sjá okkur eftir læti dagsins en voru samferða í fjöri fram á morgun.
 Búningurinn mætti á réttum tíma þar sem við vorum að binda á. Sem betur fer ekki með nein blásturs tæki. Við vorum ekkert farnir að sofa. Ekki setja í þriðja! Var aðal málið gegnum kaupstaðinn þennan morgun. Halda 50 og friðinn út að rimlahliði.
 
 framhald síðar.



03.05.2015 15:04

Ferðasagan frá "76 part 6.


Ferðasagan frá 1976 partur  6.

Skrúður og Honda 1000!
 Það hafði tekið okkur rúma 14 tíma að gerast brottrækir frá Nobbfirði, inn og út, en í Egilsbúð voru harðir ballarar að plana ferð kvöldið eftir á Fáskrúðsfjörð. Ball í Skrúð væri málið.
 Þetta var í leiðinni og allt svo við settum kvöld á Fáskrúðsfirði sem gó.
Fyrst fleygðum við okkur samt í móann, Eskifjarðarmegin við Oddskarðið. Svolítið þreyttir og slæptir strákarnir eftir síðustu ævintýri.
 Það er ekkert langt á kortinu yfir á Fáskrúðsfjörð en við vorum samt allann daginn á leiðinni, með dekkjaviðgerðum og almennu slóri. Þegar við komum inn aðalgötuna í þorpinu, salla rólegir, komu peyjar hlaupandi meðfram og á eftir okkur, öskrandi Váá! Honda 1000, Honda 1000! Við fórum og tjölduðum og þeir voru alltaf á kantinum, alveg að drepast úr áhuga á þessum ofurhjólum. Seinna þegar ég var að segja þessa sögu einhversstaðar, kom í ljós að þetta voru Steini Glæpur, Ingþór Ormur, Egili og félagar. Upprennandi harðir hjólamenn framtíðar. Fáskrúðsfjörður var fínn í sól og hita. Ballið entist fram að fótaferðatíma og gaman að vera til. Einar var kominn á trúnó svo tjaldið var upptekið og ég gisti einhversstaðar.



Hér situr Einar á CB 500 four Hondu sinni og sokkarnir sennilega notaðir sem grjóthlífar.

 Ferðin suður á við gekk vel framan af, nema hvað við vorum seint á ferðinni og vorum að keyra út Hamarsfjörðinn sunnanverðann í ljósaskiftunum um kvöldið. Skyggni var skrítið. Ég tek eftir því að það er enginn rykmökkur lengur í speglunum. Sný við og keyri fram á Einar liggjandi í grjóthrúgu og hjólið ekki langt frá í rusli. Karlinn leit illa út þegar ég kom að. Hreyfingarlaus, glerið í hjálminum brotið innávið og blóð seitlaði niður hálsinn. Mér leist ekkert á þetta. Þorði ekki að eiga við hjálminn, en talaði við hann og tók í hendina á honum. Þá fór hann að umla eitthvað og hreyfa sig. Smám saman hrökk hann í gang og fór að hreyfa útlimi. Ég fiskaði brotin af glerinu út úr hjálminum og þá kom í ljós að hann var skorinn í andlitinu. Önnur löppin var slatta rifin og tætt en annars var hann í einu lagi. Við teipuðum bón tusku á löppina og límdum yfir sárin í andlitinu og fórum að skoða hjólið.
 Brutum stýrið við að reyna að rétta það. Snérum ofan af göfflunum. Mælarnir skemmdir, einhver stefnuljós, smá beyglur og rispur. Reyndum að starta en mótorinn var fastur. Þetta var ekki spennandi, svona rétt undir nóttina svo við ákváðum að reyna að komast til byggða. Bjuggum til spotta úr farangurs böndum og af stað. Verulega rólega þar sem talsvert snúið var fyrir Einar, lemstraðan og auman að halda í horfinu með stýri öðru megin. Það var nótt þegar við tjölduðum á Djúpavogi.
 Byrjuðum daginn eftir á viðgerðarhléi fyrir Einar. Héraðshjúkkan lappaði upp á sárin að bað kallinn að hafa sig hægan næstu daga, svo ég hafði nægan tíma til að líta á hjólið. Mótorinn varð lítið mál. Alternatorshlífin hafði spungið út frá annarri stýringunni og skekkst svo statorinn klemmdi rótorinn. Það var sett í horfið og naddan datt í gang. Verra var með stýrið.



500 Hondan orðin mælalaus eftir krassið og ég að gera við sprungið dekk að vanda.

 Þar sem Djúpivogur var ekki alveg miðpunktur hraðsendingakerfis Vestmannaeyja á þessum tíma, sáum við ekki nýtt stýri detta inn um rennilásinn á tjaldinu næstu daga. Góð ráð voru rándýr.
 Hjálpsamur heimamaður sagðist vita um mótorhjól í ólestri vestur í sveit og bauðst til að sækja af því stýrið. Við vorum tárum næst af þakklæti. Hann kom daginn eftir, fullur af áhuga með stýri af CS 50, árgerð gamalt. Við reyndum af fullum vilja að skítmixa það á, sem var vonlaust þegar  "1/8 vantaði á þykktina. Þetta spurðist út um þorp og sveit og skömmu síðar barst okkur addressa járnsmíða töframannsins. Þangað fór ég með stýrið og á korteri var búið að gera splæs og sjóða.
 Það var ekki vesenið á þeim bæ. Alvöru menn.


 
 Um þetta leiti þurfti að finna símstöð þar sem ekkert fékkst lengur fyrir lónna í veskinu nema súpa í sjoppunni, sem var reyndar líka hótelið. Mamma Tóta reddaði okkur áfram og Einar á Kapinni reiknaði greinilega með mér í Norðursjóinn á nýja bátnum. Einar Arnar á Brekku var orðinn ferðafær og við leggjum á mölina suður.
 Komum á Höfn í sudda fyrir lokun. Humarstelpur með herbergi á verbúð buðu uppá þurk og mat sem mötuneytið hafði týnt. Þetta urðu fínirs dagar á Höfn. Hvers vegna við yfirgáfum þessa paradís man ég ekki lengur. Kannski uppgötvuðum við að það voru bara tveir tankar á mann eftir í veskinu. Allavega var ákveðið að keyra í einum rykk til Reykjavíkur.

Framhald síðar. 

03.05.2015 15:00

Hringurinn part 7

 Ferðasagan 1976 part 7

               Vofan.
Þessi leið með suðurlandinu er fæstra uppáhald. Frá Höfn að Vík í Mýrdal gerist fátt annað en vitlaus veður og hraðamælingar Kirkjubæjarklaustrunga með stöku sandblæstri í bónus.
Lentum þar seint um kvöld og allt löngu lokað. Hímdum undir þakskeggi vegasjoppunnar með vettlingana á vélunum og börðum okkur til hita.  Meðan við spáðum í framhaldið skáll á með svartaþoku, svona rétt til að laga stöðuna.
 Ákváðum að taka óvissuferð eftir veginum til vesturs og vorum rétt lagðir af stað
  þegar Gutti tekur tappan úr og suddinn og þokan breyttist í foss og myrkur svo ekki sást milli augna. Ýkjulaust fór drullan á þjóðvegi 1 í 12-15cm hæð og finna varð skjól eða verða úti. Þrumuveður helvítis var í gangi og við beygðum upp næsta afleggjara. Fyrsta skjól sem fannst var Willis hræ og við inn.



Hér er vofan sjálf lifandi komin og Willisinn góði.

 Þarna sátum við blautir inná pung og pældum í því hvort eldingar myndu kveikja í tréhúsinu á Willisnum, og þá okkur líka eða grilla bílinn complett með okkur um borð. Þetta var enginn venjulegur gauragangur þarna í sveitinni.


 
 Við fórum auðvitað að fikta í tökkum jeppans, eins og menn gera þegar ekkert er betra að hafa og urðum sammála um að ekki gæti verið langt síðan þessum var hent. Það komu enn á hann ljós og fleira. Þar sem við vorum þarna, spilapeningar  náttúrunnar, lyftust skýin um nokkra metra og við blasti hús, 10-15 metra frá bílnum.
 Þetta var greinilega eyðibýli. Ekki verið málað síðan um stríð og ekkert fyrir gluggum. Verulega dimmt. Okkur datt í hug að þarna væri hægt að þurrka sig eitthvað og kannski leggja sig meðan veðrið gengi yfir.
 Við tókum 1.2 og 3 og stukkum úr willis niður kjallaratröppur undir palli sem var inngangur efri hæðar. Kom úr dúrnum að hurðin í kjallarann var læst. Blautir og hraktir var ekki hikað. Þétt spark og við vorum inni. Þar var þurrt og ekkert svo kalt. Næs!
 Tóbakið var rennandi og kveikjarinn logaði ekki svo við vorum órólegir. Ráfuðum um myrkrið í kjallaranum þar til við rákumst á stiga og komum upp um hlera í eldhús gólfi. Þar var  Rafha eldavél með gríðarstórum potti. Engir húsmunir aðrir. Skýin voru fallin aftur og rökkur í eldhúsinu. Þrumur brökuðu og eldingarnar blinduðu eins og rafsuða þegar maður er ekki nógu snöggur a skella hjálminum niður.
 Þar sem við Einar erum að velta fyrir okkur hvort veðrið leyfði framhald, hvort bensín  fengist einhversstaðar eftir viðgerðarhlé, komið miðnætti o.s.frv. Heyrast torkennileg hljóð.



 Í húsinu var hol, þ.e. Miðja hússins var no mans land sem herbergin opnuðust að. Þaðan komu einhverjir smellir og klassískt bíómynda brak þegar hurð opnast. Við frusum í sporunum. Einar kveikti á einhverju.  Öskraði,  byssa! Og hvarf niður kjallarastigann og út í veðrið. Ég sá myrkrið hreyfast og lamaðist þar sem ég stóð. Þetta varð fyrsta og eina skiftið á ævinni sem ég var viss um draugagang. Úr holinu kom beinagrind labbandi með mundaða haglabyssu og ég vissi að dauðinn væri mættur.
 Hver ert þú sem ríður mínum húsum? Sagði grindin. Ég gat engu svarað, lamaður af hræðslu. Þar sem vatnið lak úr mér á eldhúsgólf vofunnar. Þegar hann kom í gættina var tvíhleypan innan við meter frá mér miðjum en í skímunni sást að þetta var maður, ekki draugur. Hann var á áttræðisaldri, á ullarbrók, ber að ofan. Mér létti talsvert og tautaði samhengislítið um okkar hlið málsins sem greinilega var ekki það sem hann vildi heyra. Innbrotsmenn og húsníðingar var hans hlið á málinu.




 Ég baðst afsökunar í bak og fyrir vonandi að byssan hætti að benda á mig. Í þessu kallar Einar sem heyrt hafði mannamál úr skjólinu í kjallaratröppunum, hvort hann megi koma inn. Eruð þið fleiri? Hvað gengur ykkur til að ryðjast inná sofandi fólk? Ég endurtók að veðrið hefði rekið okkur upp afleggjarann hans. Við værum bara tveir. Nauðvörn, enda væri ekki verandi úti í þessum aðstæðum án sérstaks búnaðar.
 Haglabyssan seig meðan karlinn melti þetta. Nú yrðu tærnar af ef gamli snerti gikkinn. Hann gat verið sammála okkur um veðrið. Það var ekki boðlegt til útivistar. Rafmagnið farið af sveitinni og allt í volli. Einar hélt sig til hlés meðan ég reyndi að fá karlinn til að vorkenna okkur smá. Hvort við fengjum ekki skjól í smá tíma til að vinda allavega nærbuxurnar. Ekki við það komandi. Hér væri ekkert að hafa fyrir glæpamenn að sunnan og út með ykkur.
 Seinna þegar ég sagði mömmu Tótu frá þessu vissi hún slatta um karlinn. Árni Johnsen hafði spjallað við hann og sett í bók sem heitir kvistir í lífstrénu eða eitthvað.  Hann var Valgeir Helgason,  einbúi þarna í Ásum síðan 1933 eða þar um bil. Hafði verið röggsamur prestur í áratugi en var á þessum tíma með nokkrar rollur og frægur fyrir að sækja aldrei ellilífeyrinn sinn.
 Willisinn var notaður til kaupstaðarferða á Hornafjörð þegar karlinn vantaði eitthvað. Annars setti hann bara hálft lamb eða svo í pottinn góða, einu sinni í viku og hafði veislu á hverjum degi. Áður en við fórum út í úrhellið hafði birt aðeins til og gegnum holið sást inn í herbergi karlsins. Þar var hermannabeddi og ein hilla. Þótti greinilega yfirdrifið fínt á þessum bæ. Önnur húsgögn voru ekki að sjá.



 Við lögðum af stað, eftir að hafa kíkt í tankana og ákveðið að taka sénsinn á Vík í Mýrdal með spar akstri. Ískaldir og blautir, löngu áður en lagið Þoka með Sniglabandinu varð til.
 Þetta urðu eftirminnilega vondir kílómetrar. Vegurinn var flæðandi drulla, reyndar var engin umferð að trufla okkur, en vosbúðin var algjör. Frá Ásum í Skaftárhreppi á Vík er alveg spotti á malbiki nútímans en þetta var torfæru keyrsla í survival mode alla leið.
 Komum á Vík hálf sjö um morguninn og lömdum gamla Hótelið utan með öllum kröftum þar til einhver vaknaði og hleypti okkur inn. Fengum herbergi uppi á hanabjálka sem við áttum ekki fyrir og vöknuðum eftir hádegi. Þegar maður fór framúr, var stigið í poll sem lekið hafði úr leðrinu meðan við sváfum.



 Eftir símstöð og póstávísun frá Tótu fór að birta til. Gátum borgað hótelið og fyllt á tanka. Leðrið var á ofnum hótelsins og hlýtt meðan við fórum í. Ennþá blautt samt. Náðum til Reykjavíkur um kvöldið, búnir loksins að mastera ónýt dekk og demapara. Vorum nánast löglegir alla leið.

Framhald síðar.

03.05.2015 14:58

Hringurinn 76 Lokakaflinn.

Síðasti hlutinn

Við náðum í bæinn þetta kvöld. Einar fór til ættingja og ég líka. Fékk að sleikja sárin eftir túrinn hjá Svövu frænku. Hjólið var í talsverðum ólestri. Brotnar festingar, mælarnir að detta af , keðjukassinn ( vestmannaeyiskt nafn á keðjuhlíf ) farinn og bögglaberinn búinn. Afturbrettið þurfti að sjóða saman.  Þetta var leyst hjá Hálfdáni í Ármúlanum. Þar gat maður leigt pláss á gólfi og verkfæri með. Man ekki hvað við kölluðum þetta en þarna fengu menn sem höfðu ekki aðstöðu allt til viðgerða.



Þessi mynd segir margt um ferðina í heild sinni.

 Þarna var miður júní og þjóðhátíð Norðureyinga að bresta á. Við Einar vorum á rúntinum í nokkra daga, búnir að kynnast tugtanum og innfæddum hjólamönnum þegar hugmynd um hópkeyrslu á 17 júní kom upp.    Orðið var látið berast og þegar kom að keyrslunni höfðu náðst saman heil ellefu hjól á höfuðborgarsvæðinu. Þar af fimm sem hefðu venjulega flokkast sem torfæruhjól. Tvö TS 400, tvö SL 350 og einn XL 350. Restin voru bretar og eitt Jawa og svo Eyja hondurnar okkar Einars.
 Okkur Eyjamönnum þótti þetta ekki stór hópur en mótorhjól voru bara fá í Reykjavík þetta árið.



Hér er ferðafélaginn Tommi í Höfn kominn á 900 Kawa.
Farið var í bæinn í fínu veðri og hópurinn hittist eftir hádegið á BSÍ. Hjólunum var raðað eftir stærð svo ég endaði með að leiða hópinn í bæinn. Leiðin lá með Tjörninni og inná rúntinn sem var lokaður með slá við Hótel Borg. Framhjá henni og beygt niður Austurstræti, beint í flasið á Maríu sem var full af Tugtum. Stoppaðir umsvifalaust.
 Tveir vörpulegir kappar komu að mér og byrjuðu að minna á að miðbærinn væri lokaður. Hvort við færum ekki eftir sömu reglum og aðrir? Ég sagðist hafa tekið eftir því en þetta væri bara leiðin niður á plan þar sem við ætluðum að geyma hjólin og taka þátt í hátíðahöldunum. Nei, þeir sáu því allt til foráttu. Fólk gæti bara orðið skíthrætt við okkur svona marga leðurklædda menn saman. Gangandi eða ekki.  Sérstaklega konur og börn. Bað okkur bara að drífa okkur úr miðbænum og vera ekki að hópast saman neinsstaðar. Þeir myndu frétta því og gera ráðstafanir ef þyrfti. Ég sýndi vandamáli þeirra fullann skilning og myndi ræða þetta við strákana niður á Plani og drífa okkur úr bænum. Þeir þökkuðu fyrir almennilegheitin og ég fór á Planið.



Hér er svo mynd af okkur tekin 36 árum síðar.

 Þangað kom svo enginn næstu mínúturnar. Kom í ljós þegar ég var farinn að allir hinir voru spurðir um ökuskírteini. Eftir þetta fórum við til Eyja með nýjum Herjólfi.
 Einar seldi hjólið stuttu eftir heimkomuna, saddur eftir þetta ævintýri. Ég fór í Norðursjóinn og sá hann ekki aftur næstu 36 árin.
        Akureyri.



  Svo var komið aftur til eyja og partíið hélt áfram. En þekkið þið liðið á myndini ?



24.04.2015 18:31

Hver er maðurinn ?

Laugi sendi okkur þessa skemmtilegu mynd.

Hver er maðurinn, já og jeppinn ?


08.04.2015 08:29

RR motos

Óli bruni hefur verið að dudda sér í skúrnum ásamt tengdasyni sínum, verkefnið er Yamaha XS650 sem var síðast gulur í street tracker lúkki en er nú búið að breyta og hefur fengið nafnið RR motos, því að Óli og tengdasonur hans eiga það sameiginlegt að heita báðir Róbert !
Þeir breyttu hjólinu algerlega eftir eigin höfði og er sætið t.d. hjólabrettabotn sem Auðunn Jóns bólstraði, handföngið og rafgeyma"hlífin" er einnig handsmíði, ásamt mörgum smáatriðum sem þeir félagar hafa föndrað við. Útkoman er ansi flott.

Hér er hjólið eins og það var áður en Óli byrjaði að fikta.


Svona var hjólið í fyrra.

Svona er það í dag.

RR motos

Töff tæki, RR tengdafeðgarnir geta verið stoltir af þessu.

08.04.2015 08:12

Sjúsjúski

Á meðan við bíðum eftir næsta kafla í ferðasögu Steina og félaga þá getum við rennt yfir samantekt um nakta Súkku, ekki slæmt það.



Suzuki GSX-S750 2015

Jæja það er alltaf gaman að prufa eitthvað nýtt og nú sit ég sveittur við að læra allt uppá nýtt í ritumhverfi sem ég þekki bara ekki neitt þ.e.a.s. MAC umhverfi, ég hef bara unnið á PC, en hvaða bull er þetta nú er ekki fjallað um mótorhjól á þessari heimasíðu !! En ekki einhverja ritvinnslu. En þessi inngangur er til að afsaka allar villur sem fram munu koma í þessari umfjöllun um tegund sem talin er í guðatölu hjá a.m.k. sumum= SUZUKI.

Þetta mótorhjól þ.e.a.s. nýja súkkan sem ber heitið GSX-S750 sem er nakið hjól þar sem þú sérð allt sem gaman er að skoðan ekki falið bakvið eitthvað plastdót ha ! En að sjálfsögðu allt smekkur manna hvernig við viljum hafa hjólin okkar, það eru jafnvel til menn sem sjá bara bresk mótorhjól og svo aðrir sem telja H frá Japan það eina sem er umræðuhæft, en nóg af bulli snúum okkur að þessu flotta hjóli. Það má rekja sögu þess mörg ár aftur í tíman þ.e.a.s. allt aftur til ársins 1986 þegar GSXR750 hjólið var kynnt til sögunnar í USA, en sú græja er meira svona fyrir þá sem eru með hugann meira við að líta út eins og alvöru kappaksturshetjur.

Þetta nýja hjól er með ásetu sem ætti að henta flestum, þú situr nokkuð uppréttur og þungi efri hluta líkama þíns hvílir ekki á úlnliðum þínum. Hjólið er með fjögurra strokka línumótor sem er vatnskæld. Vélin er ný hönnun í raun, þetta er ekki "afturkreistur" GSXR mótor, heldur er þessi mótor hugsaður fyrir aukið tog og aðeins minna afl en stóri bróðir R hjólið. Þetta er gert með öðrum knastásum og tímingu á ventlum sem og önnur bein innspýting, gefur einnig betri nýtingu á eldsneyti, allt hentar þetta betur hefðbundum götuakstri sem og hugsanlega eldri hóp ökumanna eða hvað ??!!

Hjólið er mjög þægilegt í akstri og fer vel með ökumann, hefðbundin sex gíra Súkku gírkassi og þægileg létt kúppling sem og gott tog hefur þau áhrif að mjög þægilegt er að taka af stað sem og að gefa inn í hærri gírum á lágum snúning án þess að hjólið fari að hiksta og skjálfa, á 85 mílum er snúningshraði mótors um 6000 rpm. Hjólið er ekki mikið tölvustýrt heldur er það ökumaður sem ber ábyrgð á því að taka af stað án þess að spóla (þið þekkið þessar stillingar á stýri sem gefa þér ca. þrjá möguleika að nota afl mótors) sem og að stöðva án aðstoðar ABS. Mælar eru LCD (digital) og vel læsilegir. En hjólið tekur hressilega við sér ef tekið er á því, þetta er engin miðaldra letigræja, nei svona okkar á milli gæti örugglega verið með Banditt eigendur á baksýnisspeglum !!

Það má kalla það smá afturför að grindin í hjólinu er úr járni/stáli en ekki áli, framfjöðrun er KYB upside down/inverted, en bæði fram og afturfjöðrun er bara stillanleg í aðra áttina (preload), sem sumum þykir dapurt á svona hjóli, en miðað við hámarkshraða hér á landi þá ætti það ekki að koma að sök !! En þá eru það núverandi aðstæður hér á suðurhorninu sem og annarsstaðar, vegir eru líkari því sem gerist í vanþróaðri löndum= Hola við holu, frá holu til holu. Nú úr því maður er byrjaður að tala um ástand vega, þá er meira af sandi, möl og lausu malbiki  á yfirborði "slóða" hér á stór Hafnarfjarðarsvæðinu en ég hef nokkurn tíma séð og þó ég hafi bara tekið einn stuttan rúnt hér um daginn, þá snérist sá rúntur aðallega um að forðast holur, sem svipar til keiluaksturs sem kannaski gerir okkur bara að betri ökumönnum, sem og að forðast allt hitt "jukkið", já það má allaf finna eitthvað jákvætt í öllu !! Semsagt öll hefðbundin götuhjól verða til sölu fljótlega og allir fá sér svona GS Bimma sérbúin til utanvegaaksturs.

Óli bruni
stolið og stílfært af netinu







Mótor 749cc DOHC inline-4

Gírkassi Six-speed

Framfjöðrun Inverted fork, adjustable preload

Afturfjöðrun Single shock, adjustable preload

Frambremsa Twin discs

Afturbremsa Single disc

Framdekk 120/70ZR-17

Afturdekk 180/55ZR-17

Bensínmagn 4.6 gal.

Heildarlengd 83.3 in.

Breidd 30.9 in.

Bil milli hjóla 57.1 in.

Hæð frá jörð í lægsta punkt 5.7 in.

Sætishæð 32.1 in.

Vigt 470 lb.


25.03.2015 08:23

Ferðasaga frá Óla.

Óli bruni á heiður skilið fyrir nennu sína við að senda okkur efni, karlinn hefur meiri að segja hætt störfum hjá slökkviliðinu, sennilega til þess að geta sinnt síðunni betur. En hér er löng, en skemmtileg ferðasaga af hringferð þeirra félaga um árið.

Hringurinn

Flest okkar hafa farið hringinn er það ekki, þ.e.a.s. að hjólað hringinn í kringum landið okkar. Eflaust fleiri sem hafa farið hringinn eftir að hann var nær allur malbikaður, nema einhverjir bútar þarna fyrir austan. En það eru ekki mörg ár síðan að aðeins hluti þessa vegar var með bundnu slitlagi og þá var gaman að lifa ekki rétt, svona að þræða holur og mis vel heflaða malarvegi, með tilheyrandi ryki og drullu þegar rigndi.

Fyrir nokkuð mörgum árum, svona í kringum árið 7, þá settumst við niður nokkrir félagar og ræddum um að nú ættum við sko að skella okkur á árlegt mót mótorhjólamanna, sem þá var haldið austanmegin á landinu. Við áttum allir frekar gömul hjól svo undirbúningur var nokkur bæði á hjólum og mönnum. Það þurfti að fara vel yfir allar gömlu græjurnar, þá meina ég hjólin, en við vorum fimm, allir svona á svipuðum aldri nema einn sem var nokkuð yngri. Við hittumst reglulega til að ræða þetta stórferðalag, en við vorum búnir að ákveða að fara norður um.

Hver og einn okkar eyddi mörgum kvöldstundum til eins og áður var sagt að undirbúa hjól. Það var skipt um olíu, kerti, hjólbarða ef með þurfti. Líka voru settir drullusokkar á frambretti á flest hjólin, einnig var farið í bókabúð og keypt einhverskonar glært plast sem notað er á bækur öllu jöfnu og það notað til að líma á sem flesta fleti til að verja græjurnar fyrir steinkasti. Það var meira að segja sett límband á framlugt til að verja hana fyrir einhverju !! Svo var eitt mörgum kvöldum með einum köldum til að skipuleggja allt, allavega var það sagt eða þannig sko.

Við ætluðum allir að gista í tjöldum í þessari ferð okkar og við vorum meðferðis með  a.m.k. fjögur tjöld !! Svo var það fatnaður sem átti að duga í þessar fimm nætur sem hugsað var að gista. Fyrst fyrir norðan, síðan þrjár nætur á mótinu og að lokum ein nótt ekki langt frá mótinu svona til að jafna sig fyrir heimferð. Einnig vorum við allir með eitthvað af verkfærum sem og algenga varahluti. Við vorum sko undirbúnir fyrir þetta alvöru ferðalag, en sumir okkar höfðu aldrei farið hringinn á mótorhjóli, aðrir voru búnir að því og þá meira segja áður en suðurlandið var brúað, en þá var hringurinn kláraður með skipi frá Hornafirði til Reykjavíkur.

Dagurinn rennur upp, við hittumst allir á einum stað við skúr nokkurn í vesturbæ Reykjavíkur, það var nokkuð mikil rigning þennan dag, svo það blasti við að það þyrfti að vera í regngalla allavega þangað til rigningunni létti. Einn okkar var nú reyndar ekki mættur, en í raun þekktum við flestir hann ekki mikið, jú reyndar einn okkar meira en hinir. Þessi félagi okkar var svona ef segja má svo tímalaus.  Meðan við biðum kom í ljós að einn okkar átti ekki regnföt og taldi slíkt bara fyrir svona kerlingar með pung, leðrið hefði dugað til þessa dags !! Meðan við biðum þá var tækifærið notað og náð í auka regngalla. Sá tímalausi mætir að lokum og nú var rætt um hvort við ættum að fara Hvalfjörðinn eða bara vera aumingjar og taka Akraborgina. Sú reyndist raunin og við hófum ferðina á siglingu.

Við ókum frá borði á Akranesi og stefnan tekin á Borgarnes, en þar sem við eins og áður sagt var þá  við ókum gömlum hjólum þá var ákveðið að stöðva sem oftast til að hvíla þau, fjögur þeirra komu frá landi sem þekkt er fyrir gæða rafkerfi !!, en það fimmta frá landi sem þekkt er fyrir almenn góð gæði !!. Þess má geta að sá tímalausi hafði ákveðið að mynda alla ferðina með svona tökuvél, sem í þá daga var nú kannski ekki stór en heldur ekki lítil.  Þessari vél varð minn maður bara að halda á í annarri hendi, eða báðum þó hann væri að aka, fjölhæfur ungur maður.

Við áttum stutt stopp í Borgarnesi svona til að mæla olíu á vélum, nema þessi eini sem átti hjólið sem kom frá hinu landinu. Næsta stopp var svo Bifröst og þarna var olía mæld a.m.k. á þremur hjólum. Fengið sér smá snarl og kaffi, en einn okkar drakk nú að öllu jöfnu bara pilsner. Við vorum ekki búnir að aka lengi frá Bifröst þegar við ökum fram á vegafram- kvæmdir og eins og allir vita þá er alltaf hugsað til mótorhjólamanna við þessar framkvæmdir ekki rétt !! Einhvernvegin komust við yfir þessa malar og sandhauga, það var eins gott að við vorum á hjólum með mjög svo netta hjólbarða. Enn rigndi eins og hellt væri úr fötu, en við létum það ekki á okkur fá, nema einu hjólinu var illa við rigningu og svona lét vita af því.

Lítið gerðist á leiðinni að Blönduós, en þar var tekið smá matahlé, þetta hefðbundna einn sveittur, franskar og sósa. Áfram var haldið eftir að mæla olíu og skoða ýmislegt annað, nema á þessu eina helvítis hjóli frá hinu landinu, reyndar verður að segja frá því að hin fjögur hjólin komu frá þremur verksmiðjum í landinu þar sem mótorhjólaiðnaður dó drottni sínum á vissu tímabili, en ein af þessum verksmiðjum stóð sig að öllu jöfnu betur en hinar tvær, því það hjól slapp alveg við olíuábætur, en svona til öryggis var olía mæld á því eins og hinum þremur. Enn rigndi og lánaði regngallinn virtist ekki alveg virka, af hverju, jú vegna þess að hann var hugsaður til notkunar við útivist t.d. göngu og hlaup, en ekki sem mótorhjóla regngalli, því var minn maður orðin nokkuð blautur, jafnvel fína leðrið hans hélt ekki vatni !!

Ekki langt frá Blönduós er brekka ein og fyrir neðan hana er nokkuð þekkt veiðiá sem og svæði þar sem nokkur hjólamót hafa verið haldin. Brekka þessi var þegar þessi saga gerist ómalbikuð og svona frekar gróf og með lækjarfarvegum eftir rigningar !! Við skröltum upp þessa brekku en stöðvum þegar henni líkur til að að spjalla, taka myndir og bulla. Þá fara að rúlla upp brekkuna hin ýmsu mótorhjól frá hinum ýmsu löndum, það stöðva allir og spjalla. Þarna var fólk frá Svíþjóð, Írlandi og Þýskalandi, já meira segja eitthvað um hitt kynið á eigin hjólum. Þegar þessi halarófa endar, þá heyrum við svona í fjarska drunur miklar og þær nálgast og nálgast og svo birtist orsök hljóðsins: Það er HardleyMovingDavidsonsoftail og þessari græjur ekur fullvaxin maður, með opin hjálm og einhverja leðurtutlu fyrir andlitinu, hann er í einhverju regndóti. Sumir kalla hann brems aðrir kyntröll eða eitthvað annað. Hann er einn á ferð og lætur vel af sér, finnst rigningin góð eins og segir í laginu, brosir og segir góðlátlega, eru þessar græjur ykkar bilaðar ??!!

 

För er fram haldið og það eru þessi hefðbundnu stopp frá Varmahlíð að Akureyri, já ég veit að stöðva fæstir frá Varmahlíð til Akureyrar ! En við gerum það til að taka myndir ! Enn rignir og nú hafa menn ákveðið að vera ekkert að liggja í tjaldi heldur fá sér gistingu á Edduhóteli sem er og var skóli á veturna og hótel á sumrin. En áður en haldið er á hótelið eru hjólin þvegin hátt og lágt og þá sérstaklega hjólið sem kemur frá hinu landinu. Það rignir enn og við trúum ekki okkar eigin augum, því okkur hefur verið sagt að það rigni nær aldrei þarna fyrir norðan. Kvöldið líður yfir spjalli um mótorhjól og veðrið sem og annað hefðbundið. Ákveðið er hvenær skuli vakna og borða morgunmat og síðan halda af stað og tími er ákveðin þ.e.a.s. nákvæmlega klukkan hvað skuli haldið af stað.

Næsti morgun, morgunmatur og svo farið að græja sig til ferðar, það rignir enn svo menn troða sér í regngalla og tuða um veðrið, ætlar aldrei að hætta að rigna á þessu skeri. Hjólin eru gangsett, þeim leyft að hitna og við sitjum þarna og bíðum eftir ja hverjum jú þeim tímalausa. Menn spyrja hvern annan hvar hann sé og í miðjum þessum umræðum þá birtist félagi vor í dyrunum og segir brosandi, nú er verið að leggja í hann, ég ætla fá mér morgunmat og svo er ég klár !!! Jæja menn drepa á hjólum og ræða aðeins um tímasetningar og að láta ekki bíða eftir sér !!

Nú er allt klárt og þá segir einn okkar, heyrðu ég þarf að skipta um olíu (getið hver) !! En hvað segja allir það eru ekki nema um 400 km frá Reykjavík og við erum búnir að vita af þessu ferðalagi í nokkra mánuði. Minn maður segir æ æ ég bara mátti ekki vera að því að skipta um olíu. Það rignir enn svo það er leitað að húsnæði til olíuskipta og það finnst, fín aðstaða og nú hefst vinna við olíuskipti fyrir restina af þessu stórferðalagi. Það gengur hálf brösulega útaf einhverju við að koma olíu á hjólið aftur, en allt hefst þetta og nú er allt klárt, menn galla sig aftur og nú er það Mývatn næst. En nei við erum varla búnir að setja í gang þegar olíuskipta- maðurinn segir: Heyrðu mig vantar filmu í vélina mína. Menn tuða eitthvað sýn á milli: Það var opið í gær og svo líka á leiðinni í olíuskiptin, en hvað við erum í fríi og hvaða máli skipta nokkrar mínútur til eða frá !!

Við stefnum á Mývatn og eins og elstu menn muna var vegurinn við Mývatn sérstaklega gerður með mótorhjólamenn í huga og þá aðallega til aksturs í rigningu. Þetta er svona blanda af brúnum leir, sandi, smá möl og svo einhverju límkenndu efni. Við þurfum að hafa okkur alla við að hreinlega fljúga ekki á hausinn. Þetta er eins og aka á svelli, bílar æða fram hjá okkur og þeir ausa drullu yfir okkur alla, við erum farnir að aka á miðjum vegi til að hægja á umferðinni á móti sem og að hleypa engum fram úr okkur. Þvílíkur drulluaustur, en við náum Mývatni og sjáum í hillingu þvottastæði, því hjólin voru hætt að kæla sig, allar kæliraufar voru fullar af drullu og við sjálfir erum drullugir frá toppi til táar.

 

 

 

 

Nú hefst einn allsherjar þvottur á hjólum sem og mönnum, sem og svona smá viðgerðir á einu hjólinu, skipt um öryggi og svo auðvitað athugað með stöðu á olíu, nema á eina hjólinu. Meðan við erum að klára þvott og viðgerðir, þá sjáum við tvo einstaklinga á reiðhjólum. Þeir líta út eins og geimverur, þau eru þakin einhverri brúnni húð, en það sést aðeins í augu og munn, ja allavega þegar þau opna munn. Við sjáum og heyrum að annar reiðhjólamannanna er grátandi og það kemur í ljós að þetta er kvenmaður. Við eins allir alvöru karlmenn myndu gera bjóðum fram aðstoð okkar, við smúlum hjólin þeirra og skolum af þessu pari drulluna og gráturinn minnkar og minnkar. Við spyrjum parið hvað sé að, konan stynur upp að hún telji alla íslenska ökumenn brjálaða, þeir taki ekki tillit til reiðhjólamanna, bara aki fram hjá þeim á ógnarhraða. Þau segjast vera hjóla hringinn og hafi komið með Norrænu, hjólað suður um og eigi nú ekki langt eftir. En konan segir: Nei þessu er lokið, ég hjóla ekki meira á þessu landi, með ónýta vegi og brjálaða ökumenn, við tökum rútuna að Norrænu segir hún. Þeim hafði verið sagt í Hollandi, þ.e. heimalandi sínu að Ísland væri besta land í heimi að hjóla á !!

Við kveðjum Mývatn sem og nýja vini, nú liggur fyrir að hjóla um algjör öræfi, engin byggð, aðeins eins bensínstöð og ekkert nema auðn. En við höldum ótrauðir áfram í rigningunni á okkar frábæru malarvegum. Nú hefur myndatökumaðurinn fest myndavélina á hjólið að aftan og ætlar að ná öðruvísi sýn á okkar ferðalag. En eins og öllum mótorhjólum frá þessu framleiðslulandi nema kannski HD, þá skelfur myndavélin svo mikið að við erum allir í þrívídd sem og allt umhverfi okkar. Hann tekur upp fyrri iðju og notar hendur sýnar, stundum aðra en mjög oft báðar hendur, hjólið virðist rata sína leið. Við stöðvum næst á síðustu bensínstöðinni þarna í óbyggðinni og það er bætt á bensíni og olía athuguð að sjálfsögðu.

Enn rignir og menn eru orðnir hálf vondaufir um að það stytti upp í þessari ferð, en við erum karlmenn og látum ekki smá bleytu hafa áhrif á okkur. Höldum ótrauðir áfram með smá hvíldar og viðgerðarhléum, ja sko eitt hjólið er með rafkerfi frá framleiðanda sem fann upp myrkrið segir sagan. Nú svo eru smá sprengingar og skot frá einu hjólinu, skýringin á því er örugglega að hjólið er með einum strokk meira en eðlilegt getur talist á hjóli sem kemur frá þessu framleiðslulandi og þar með þrír blöndungar frá fyrirtæki sem hefur sérhæft sig í því að gera hjól illa gangfær. Þegar hér er komið við sögu þá er búið að uppnefna nær alla í hópnum. Sá tímalausi er kenndur við mexíkóska teiknimyndarfígúru, sá sem ekur hjólinu frá hinu landinu er kenndur við fugl, sprengju og hik hjólaeigandinn er nefndur eftir sprengju og rithöfundur er nefndur eftir dýrategund sem spangólar við fullt tungl. Við flestir skiljum ekkert í þessum uppnefningum og þá sérstaklega sá tímalausi.

Við sjáum áfangastað og hvað er að gerast það virðist ekki rigna þarna, það skín í sól á litlum blett yfir mótstað í fjarska. Við stefnum á flugvöll einn sem er í nágrenni við mótstað, en við höfðum ákveðið að senda hluta af búnaði okkar með flugi, svona til að létta undir með hjólum okkar, enda voru þau komin á miðjan aldur. Þarna ákveður sögumaður að gefa skít í allt sem heitir tjöld og tjaldveru, hann er blautur og kaldur, vill komast í bað og sofa í þurru rúmi. Hann tekur upp símann og hringir á hótel Eddu sem er aðeins nokkra metra frá mótstað, spyr um gistingu og jú það er til eitt sex manna herbergi fyrir svefnpokapláss.

 

 

 

Ég fæ verð og segi í símann ja allavega einn sem ætlar að gista og horfi á félaga mína og segi: Hvað viljið þið, þeir horfa á hvorn annan og svona tuða um kostnað og kerlingar sem þoli ekki smá rigningu og eitthvað fleira gáfulegt. En þeir gefa eftir og segja: Jæja ókey í þetta sinn. En ég fæ upplýsingar að við gætum fengið inn til okkar ókunnugan mann eða konu. Maður hugsar sá myndi ekki endast nóttina. Mætum á hótelið eftir að hafa skoðað mótsvæðið og rætt við nokkra hjólafélaga. Síðan tók við sturta og gufubað með einum köldum. Félagar mínir eru búnir að gleyma öllum tjaldferðum og dásama þessa hugmynd mína. Nú tekur við undirbúningur fyrir mótið og menn spyrja undirbúningur ? Já á þessum tíma voru þessi mót fyrir mótorhjólamenn á mótorhjólum sem kunnu að taka á því, engir tjaldvagnar eða húsbílar. Nei bara súpa og einn öl (í einu) og gleði og gaman.

Þessi mót eru að öðru leiti öll eins, skemmtanir, reynslupróf á getu manna í drykkju, aka hægt, hverjir eru sterkastir í reiptogi o.fl. o.fl. Það eru góðir skemmtikraftar, hljómsveitir og menn skemmta hvor öðrum á ýmsan máta. Þarna er nóg af hjólum til að skoða, hitta félaga og nýja vini, bulla um hjól, hvað best, hvað fer hraðast, hvaða er flottast og annað skemmtilegt. Menn eru þarna í allskonar ástandi, en þó þeir séu með gips á ýmsu stöðum, gangi um með hækjur með rækjur, þá stöðvar þá ekkert í að skemmta sér og öðrum. Menn hitta nýja vini, verða ástfangnir í tíu mínútur og allt sem fylgir þessum mótum, það er útilokað að láta sér leiðast. Dagarnir þarna líða hratt og vel, hver mínúta er notuð, ja allavega flestir, en sumir þurfa sofa meir en aðrir, svo er heilsa manna auðvitað misjöfn að morgni, en það tekur nú ekki langan tíma að laga það. Menn læra ýmislegt þarna t.d. hvernig á að nota klósettpappír til fullnustu. Ekki má gleyma að pissa á bungu og svo þá skemmtilegu aðferð við þá sem láta illa þ.e. að bara líma þá með límbandi við næsta staur. Við heyrum ýmis orðatiltæki t.d. að hjólamenn skoða steininn. En þessa daga mótsins skein sól í heiði og ekki dropi úr lofti.

Mótinu er lokið og nú skal ekið í næsta fjörð og gista þar eina nótt. Það er hefur örugglega verið fróðleg sýn að sjá félagana fjóra, já einn fór á undan okkur því konunni hans var farið að leiðast svo hann hjólaði einn suðurlandið til síns heima. En aftur að okkur fjórum já það hefur örugglega verið fróðlegt að fylgjast með okkur fjórum aka þessa í raun stuttu leið á áfangastað, því heilsufarið var svona svona, hjólum var ekki hallað í gegnum beygjur nei, þeim var stýrt eins og blikkbeljum og það var farið hægt yfir. Við komum á áfangastað og þarna fengum við lítið einbýlishús fyrir okkur. Nú var bara drukkið gos og eitthvað borðað, en ekki mikið. Menn sváfu hálf illa því engin "svefnmeðöl" voru með í för þarna. Nei nú var alvaran tekin við og langt ferðalag fyrir höndum á möl að mestu leiti.

Næsta morgun leggjum við þrír í hann, en einn okkar varð eftir og ætlaði að dvelja þarna í einhverja daga. Við erum aðeins hressari, en helvítis andskotans rigningin er mætt aftur og að auki blæs hann nokkuð. En það þíðir ekkert að væla við leggjum í hann. Ferðalagið gengur ágætlega með smá stoppum til að tékka á olíu og svona smá yfirferð á okkar græjum. Rétt vestan við Hornafjörð þá taka við vegaframkvæmdir sem ætla aldrei að taka enda. Þetta er góð reynsla í utanvegaakstri á götuhjólum. Það kemur einn og einn góður kafli, sá sem ekur margstrokka hjólinu er fremstur svo ég og sá tímalausi rekur lestina.

 

 

 

Það rignir og það er rok, við erum bara með eitt í huga ljúka þessu og þá sem fyrst. Nú kemur smá góður kafli og það er aðeins bætt við hraðan, það er ekið yfir brú en handan hennar taka við nýloknum vegaframkvæmdum, aðallega úr sandi. Ég sé að félagi minn hefur ekki tekið eftir þessu fyrr en of seint, engar merkingar og engin viðvörun. Hann gerir sitt besta til að halda hjólinu á réttum kili, en svo finnur hann að þetta er búið, hann muni falla. En hvað gera menn sem þykir vænt um hjólið sitt og ætla líka að klára túrinn, þeir bjarga hjólinu og leggjast bara undir það. Hjólið sleppur að mestu en rifbein þola illa svona meðferð, en minn maður talar ekkert um það fyrr en nokkrum dögum síðar.

Það rignir svo mikið og rokið er það hressilegt að þetta er eins og að vera í háþrýstiþvotti. Við sjáum ekki mikið allir með lokaða hjálma og þeir móðast stundum. Við stöðvum í Vík og reynum RainX, en eins og allir vita þá virkar það ekki nema skamma stund á plasti. Einhvern veginn náum við á Selfoss, blautir og hraktir, smá bensín og olíutékk, síðan skal þetta tekið í einum rykk. Heiðin bíður okkur velkomna með svartaþoku og rigningarúða, hvað höfum við gert almættinu spyr maður sjálfan sig. En brátt sjáum við ljósin í "stórborginni" það bíður okkar heitt bað og eitthvað að borða, ja allavega vonar maður það. Það er nú algjör lágmark eftir svona stórferðalag er það ekki. Við kveðjum hvorn annan og þessu ferðalagi er lokið og þá þegar á þeirri stundu erum við búnir að gleyma vosbúðinni og vegakerfinu. Nei það sem stendur eftir er frábært ferðalag á alvöru mótorhjólum með góðum félögum, minningin mun lifa með okkur til síðasta ferðalagsins.

Skráð af ferðalang nr. 5

p.s. söguhetjur voru: Haukur Richardsson, Torfi R. Hjálmarsson, Þröstur Víðisson, Pétur Andersen og Ólafur R. Magnússon


25.03.2015 08:13

Súkkugrein


Suzuki GSX-R1000 árgerð 2015

Þetta er græja sem borðar Hondur í morgunmat segja sumir blaðamenn mótorhjólablaða, en hvað vita þeir. En hér er á ferðinni einn eitt snilldartækið frá "besta" mótorhjólaframleiðanda heims!! 2015 Gixinn er sagður tæknilegt undur á tveimur hjólum. Mótor er hefðbundin fjögurra strokka línuvél 999cc, þjappa er 12,9:1, er vatnskæld, með tveimur yfirliggjandi knastásum, gírkassi er sex gíra og aflinu er komið til skila í öllum gírum og togið er líka mjög gott, þessi græja er hugsuð til að aka hratt (munum 90 km hámarkshraða) og uppgefin hámarkshraði er sagður 180 mílur á klst, ja svona rétt um 300 km á klst.

                                                              

Allt þetta afl sem ökumaður hefur til umráða væri í raun alveg ónothæft ef ekki væri fyrir frábæra (ál) grind, góða fjöðrun, frábærar bremsur og annað góðgæti. Gixinn hefur verið í framleiðslu svo lengi sem elstu menn muna og 1000 græjan hefur náð því að vera besta hjólið í þessum stærðarflokk í yfir tíu ár og fengið titilinn TheTopPerformer (nú er S.A. farin að brosa, S.A. stendur fyrir Suzuki Always !!). Og nýjan 2015 græjan ætlar að standa undir nafni og öll þessi þróun þessa hjóls er sótt á brautir heimsins og þá aðallega MotoGP.

                                                              

Hjólið kemur með tveimur fljótandi diskum (sérhannaðir til að standast mikinn hita) að framan og Brembo bremsudælum sem og ABS. Það er í raun alveg sama hvar þú gefur inn og í hvaða gír (ja svona innan skynsemismarka) mótor hjólsins tekur alltaf hressilega við sér. Mælaborð er með alls konar LSD mælum þ.e.a.s. bæði hraða og snúningshraðamælir. Svo er klukka, hitamælir, olíuviðvörun, gírstaða/í hvaða gír, brautarklukka o.fl. ofl. Standpedalar eru stillanlegir um 14mm á tvennan máta og bremsupedali færist með, einnig er hægt að stilla skiptipedala í samræmi við standpedala.

Sætið er úr leðri segja þeir. Framdemparapípur eru 43mm eru frá Showa (BPF) og er fjöðrun stillanleg á allan máta. Að sjálfsögðu kemur hjólið með SlipperClutch, þannig að hægt er að skipta hressilega niður um gíra án þess að læsa afturhjóli. Pústkerfið er 4-2-1 og að sjálfsögðu hljóðkútur á stærð við stóra ruslafötu !! Svo eru allskonar skynjarar í pústkerfi, beina innspýtingin er einnig tengd tölvukerfi svo vinnur þetta allt saman til að allt virki nú rétt og bilar aldrei segir S.A. frekar en aðrar Súkkur !! Hægt er að stilla inngjöf á þrennan máta þannig að aflið komist til skila miðað við aðstæður og þessi stillitakki er vinstra megin á stýri. Hjólið kemur með tölvustýrðum stýrisdempara. Hægt er að skrifa miklu meira um hjólið, þ.e.a.s. allt þetta tæknilega og hvernig það "höndlar" en prufuökumenn þessara hjóla eru flestir fagmenn og eflaust fáir hér á landi sem ná því að nota hjólið á þann máta sem þessir blaðamenn gera því þeir eru að aka á lokuðum brautum við bestu aðstæður. Jæja nóg komið um súkkur og næsta grein, ja kannski R1 Yammi eða alvöru Kawi, Hondugrein um RR Hondu hefur þegar verið skrifuð og send heimasíðu snillingum.

Stolið og stílfært af netinu

Óli bruni



17.03.2015 07:26

Smá samantekt frá Óla (ekki) bruna.




2015 KawasakiConcours 14 ABS

 

Margir hafa dásamað FJR Yamaha sem alvöru ferðahjól og það er skiljanlegt miðað hvað Yamminn hefur verið í framleiðslu lengi sem og vinsælt hjól. En sumir segja, já sumir að í raun sé Yamminn skellinaðra við hliðina á KawasakiConcours 14 ABS !! Concours má þýða sem fullmótað hjól og þessi græja er nokkuð nálagt því (allavega segja sumir hjólablaðamenn það). Saga þessa hjóls eða réttara sagt nafnið á hjólinu má rekja aftur til ársins 1986, en undir þessu nafni hefur Kawasaki framleitt hjólið sem Supersport ferðahjól. En orginal hjólið ZG1000 var framleitt í nær 21 ár án mikilla breytinga og grunnurinn að því var sóttur til Ninja 1000.

Councours hjólið var kynnt almenningi árið 2008 og var valið hjól ársins það ár af t.d. Rider blaðinu. Það vakti strax mikla athygli, enda ekki nema von með þennan mótor í ferðagræju og var Concours hjólið með innsigli til að takmarka hámarkshraða við 186 mílur á klst. (held reyndar sjálfur að þessi fullyrðing eigi við annað hjól frá Kawasaki), eða eins og ZX14 hjólið. Þessi græja kemur auðvitað ABS bremsukerfi og ýmsu öðru sem fjallað verður betur um hér á eftir. Hjólið kemur með fjögurra strokka vatnskældum línumótor er í raun 1352cc og með tveimur yfirliggjandi knastásum og sextán ventlum. Uppgefið 144.2 hestöfl, tog er 95.3, því ætti aflið að duga jafnvel hörðustu "plastgræjuköllum". Gírkassi er sex gíra og skipting er mjög mjúk. Hjólið kemur með svokölluðu Tetra-Lever drifskafti sem gerir það að verkum að hjólið lyftir sér nær ekkert til hliðar við hressilegar skiptingar. Hjólið hikar aldrei við inngjöf, tekur við nær öllu við nær allar aðstæður.


Grind er úr áli Monocoque og er mjög létt. Hjólið er búið alvöru bremsum, að framan eru tveir fljótandi diskar og bremsudælur eru með fjórum stimplum, að aftan er einn diskur að vanda og bremsudælar er með tveimur stimplum. Hjólið er með KTRC tölvustillingu fyrir átak til afturhjólbarða og svokallað K-ACT ABS bremsukerfi. Reyndar eru ekki miklar breytingar á hjólinu frá árinu 2014, en samt reyna Kawa menn að gera alltaf eitthvað nýtt, það er komið annað sæti, önnur framrúða, þ.e. hægt að stilla loftflæði betur að ökumanni. Einnig nýjar hlífar utanum hljóðkút, bremsukerfi uppfært, fyrsti gír er aðeins lægri, en af hverju að vera gera einhverjar stórbreytingar á einhverju sem virkar ??!! T.d. nota Kawamenn enn barka á bensíngjöf í stað einhverja tölvukubba, en einn smá galli á því engin hraða stillir (cruisecontrol).

 

 

 

Prufuökumenn hæla þessu hjóli mikið þ.e.a.s. seinni tíma hjólum, fyrstu árgerðir vöktu ekki eins mikla hrifningu. Áseta er mjög þægileg, stýrið liggur vel við ökumanni, fótstandar eru þannig staðsettir að ökumaður á gott með að taka utanum bensíntank með hnjám, þú situr "dulítið" eins og á sporthjóli. Sætishæð er 32.1 tomma (reikna svo). Nýja sætið er þægilegra ásetu og mjórra að framan heldur en eldri árgerð, veitir einnig betri stuðning og er með betra áklæði þannig að þú rennur ekki til við að bremsa eða halla hjólinu hressilega. En hjólið er þannig byggt að það má halla því hressilega í beygjum án þess að reka neytt niður. Til þæginda kemur græjan með hitahandföngum. (uss ekki hiti í sætum !!).  Hjólið er engin léttagræja vigtar um 692 pund með öllum vökvum. Hjólið kemur með hliðartöskum sem ættu að duga öllum, ja allavega flestum ef þeir ferðast einir, spurning með þegar konan vill fara með !!??

Stolið og stílfært af netinu og úr blöðum.

Óli bruni


Flettingar í dag: 25
Gestir í dag: 3
Flettingar í gær: 1320
Gestir í gær: 78
Samtals flettingar: 737461
Samtals gestir: 53922
Tölur uppfærðar: 24.2.2024 00:48:14